Van CVS naar HPU: 21 jaar oud en al bijna 4 jaar "ziek&

Je kan je, als je dat wilt, via dit HPU forum aan de anderen voorstellen. Vertel over je klachten, hoe je precies hebt ontdekt dat je HPU had en wat de gevolgen waren voor jezelf en je omgeving. Jouw ervaringen kunnen anderen helpen hoe ze HPU kunnen herkennen.
kabriz
Nieuw in dit forum
Berichten: 1
Lid geworden op: Do Jan 24, 2008 1:23 pm

Van CVS naar HPU: 21 jaar oud en al bijna 4 jaar "ziek&

Berichtdoor kabriz » Do Jan 24, 2008 1:54 pm

In juli 2004 kreeg ik klierkoorts. Ik heb 4 weken plat in m'n bed gelegen, kon nauwelijks slapen en had enorm veel pijn...
In september zou ik aan m'n laatste jaar in het secundair onderwijs beginnen, met veel moeite ben ik er dan ook aan begonnen.
Elke dag als ik thuis kwam, viel ik uitgeput neer op m'n bed... en tenslotte na nieuwjaar was ik "op".
Sinds dan ben ik niet meer naar de lessen kunnen gaan, maar gelukkig kreeg ik toch m'n diploma.
Het jaar erop wou ik graag naar de hogeschool gaan, ik twijfelde nog wat aan de studierichting en koos uiteindelijk voor criminologie.
Ik heb het welgeteld 2 weken uitgehouden vooraleer ik weer als een zombie in m'n bed lag.
Conclusie na bloedonderzoek: het pfeiffer virus was wéér actief! Pas 3 maand nadat het uit m'n bloed was verdwenen.
In januari 2006 was ik dan weer "genezen", helaas heb ik me nooit beter gevoeld.
Na nog een half jaar sukkelen en m'n huisarts die dacht dat het zijn tijd nodig had, belandde ik in het UZ Gent.
Na een aantal onderzoeken, die allemaal perfect bleken te zijn, viel dan toch de diagnose CVS.
Ik werd bij een gedragstherapeut gestuurd en ook fysiotherapie werd me aangeraden.
Ik voelde me hopeloos, ik was nog zo jong en dan zegt die dokter je vlakaf in je gezicht dat CVS helaas niet te genezen is en dat ik er moet mee leren leven...
Het voelde zo onecht aan, ik was vroeger zo actief en wou nog zoveel doen, ik wou studeren, ik wou reizen,...
Ik ben welgeteld 1 keertje naar de fysio geweest, ik heb daarna 2 weken uitgeput en misselijk in m'n bed gelegen.
De bezoekjes aan de gedragstherapeut vond ik ronduit belachelijk, ik moest m'n dagen heel precies indelen en mezelf wat pushen zodat ik uiteindelijk weer de oude zou worden.
Gelukkig liep ik in september 2007 een andere arts tegen het lijf, die het lang niet meer over CVS had, maar wel over HPU.
Ik slik nu al 4 maand een aantal vitamines en ik voel al veel resultaat! Alleen jammer dat het allemaal zo traag gaat...
Ik heb 3 paardjes, ze zijn het licht in m'n leven en ik hou zielsveel van ze.
Ik werkte sinds kort ook in een call center, een heel irritante job en helemaal niets voor mij.
Naar m'n gevoel werkte ik me kapot, ik had naast het werk nog maar weinig energie over om iets te doen.
Nu ben ik een weekje gaan werken als verkoopster in een beenhouwerij, het werk was alleszins veel leuker dan uren achtereen op een bureaustoeletje zitten.
Helaas na een week heb ik moeten opgeven, ik was op... Ik lig nu al 4 dagen in de zetel.
Ik ben uitgeput, het soort moeheid die ik voel is niet hetzelfde als andere "normale" mensen en ik denk wel dat jullie begrijpen wat ik bedoel.
Ik voel me echt uitgeput, alsof alle energie uit m'n lichaam weg stroomt...
M'n hart slaat over als ik wat te veel doe, ik voel me slapjes en m'n suiker staat ook laag (ik heb constant behoefte aan voedsel maar het helpt niet).
Ik vind het echt rot, ik zou zo graag ten volste van m'n leven genieten.
Ik heb net genoeg energie om m'n paardjes 's morgens en 's avonds van eten en drinken te voorzien, eens kuisen of gaan rijden zit er niet eens in.
Ik kan m'n kamer niet kuisen, ik kan niet gaan winkelen,... en ik zou zo graag studeren.
Maar alles kost geld natuurlijk en m'n ouders hebben het ook niet simpel.
Ik vind het erg dat mensen met deze ziekte en vele andere ziektes geen steun krijgen van de overheid, ik wil studeren maar ik kan het alleen maar betalen door te gaan werken en dat vergt nog zoveel van me!
Ik moest het allemaal even van me af schrijven, ik hoop dat jullie me begrijpen want van m'n familie krijg ik ook geen steun of begrip.
Nauwelijks vraagt er iemand hoe het met me is, ze hebben het allemaal zo druk met hun eigen leventje.
Ik moet zo hard vechten voor alles en niemand ziet het... niemand.

Terug naar “Jouw verhaal en discussie forum - HPU”



Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten

cron